Józef Sarto urodził się 2 czerwca A.D. 1835 r. Riese w pobliżu Treviso we Włoszech jako drugie dziecko wśród dziesięciorga rodzeństwa. Ukończywszy chlubnie szkoły i seminarium duchowne otrzymał w 1859 święcenia kapłańskie. Następnie był wikarym a później proboszczem w rodzinnej diecezji. W 1884 Leon XIII mianował go biskupem Mantui, a w 1893 Kardynałem-Patriarchą Wenecji.

Podczas konklawe po śmierci Leona XIII wydawało się, że Papieżem zostanie kard. Rampolla, dotychczasowy sekretarz stanu. Jednak dzięki wetu Cesarza Franciszka Józefa I, przekazanemu przez Księcia Kardynała Puzynę z Galicji, możliwy był wybór kard. Sarto. Nastąpiło do 4 VIII A.D. 1903, a 9 VIII został koronowany przyjmując imię Piusa. Weto zgłoszone przez Cesarza Franciszka Józefa było ostatnim w historii Kościoła, bowiem już w styczniu 1904 r. św. Pius X zniósł tę praktykę pod groźbą ekskomuniki.

Nowy Papież rządził Kościołem przez 11 lat. Umarł 20 sierpnia 1914 r. na początku I Wojny Światowej, której wszelkimi siłami chciał zapobiec. Odznazał się wielką słodyczą i dobrocią. Wielki Papież i Duszpasterz miłował nade wszystko Chrystusa, a swoim Dekretem o częstej Komunii Świętej zbliżył wiernych do Eucharystii jako źródła świętości. Świętość i mądrość św. Piusa X ustrzegły Kościół od błędów modernizmu i przyniosły owoce w wielu pożytecznych reformach: muzyki i śpiewu kościelnego, brewiarza, prawa kościelnego.

Na życie Kościoła wpływał Pius X w istotny sposób poprzez popieranie Akcji Katolickiej, konserwatywnego ruchu świeckich katolików oraz poprzez listy pasterskie. Święty Pius troszczył się też o pogłębianie ascetycznego i naukowego przygotowania Kapłanów. Pius X przywrócił także chorał gregoriański w uroczystych nabożeństwach. Rozpoczął też opracowywanie Kodeksu Prawa Kanonicznego (Codex Iuris Canonici - CIC). W dotychczasowym Corpus Iusris Canonici poszczególne przepisy umieszczone były chronologicznie, a nie tematycznie. Komisja kardynalska, której św. Pius X zlecił to zadanie zdołała się z nim uporać dopiero za pontyfikatu Benedykta XV w 1917 r. Kodeks z 1917 r. obowiązywał aż do 1983 r.

Jak już wspomniano we wstępie, Święty Pius X postawił sobie za cel obronę Kościoła przed herezją modernizmu i liberalizmu. W 1907 roku wydał dekret Lamentabili, porównywany do wiekopomnego Syllabusa Piusa IX. W Lamentabili potępiono demoliberalne korzenie wielu ówcześnie wydawanych konstytucji.

8 września 1907 Św. Pius X wydał encyklikę "Pascendi Dominici Gregis" o Zasadach Modernistów. Potępiała ona nurty ideowe modernizmu - heretyckiej doktryny zakładającej "ewolucję" i zmienność dogmatów, kwestionującej Boski początek Kościoła i inne dogmaty naszej wiary. Ze smutkiem trzeba zauważyć, że enykilka Pascendi zachowała aktualność do dziś, a potępione w niej poglądy nie tylko nie zanikły, ale wręcz się rozwinęły w postaci neomodernizmu, reprezentowanego przez takich pseudoteologów jak Rahner, Drewermann czy Kung.

Powrót