Barnaba hr. Chiaramonti urodził się 14 sierpnia 1742 r. w Cesenie. Dwóch jego braci było jezuitami, dwóch innych - kapucynami, matka zaś, owdowiawszy, została karmelitanką. Młody Barnaby wstąpił do Zakonu św. Benedykta (OSB). Studiował w Padwie, Parmie i Rzymie. W 1782 r. został mianowany biskupem Tivoli, a w 1785 r. otrzymał kapelusz kardynalski i diecezję Imoli.

Po śmierci Ojca św. Piusa VI konklawe zebrało się w Wenecji, zgodnie z przedśmiertną decyzją papieża. Przewodniczył wybitny prawnik, J.Em. Herkules Kardynał Consalvi, który później jako Sekretarz Stanu odegrał wybitną rolę w utrzymaniu międzynarodowego autorytetu Stolicy Świętej.

W 1801 Bonaparte restytuowała Państwo Kościelne; Papież powrócił do Rzymu i przystąpił do reorganizacji swego Państwa. 15 lipca 1801 r. podpisał z Napoleonem konkordat, a w 1804 był obecny podczas obrzędu koronacji cesarskiej francuskiego władcy.

Napoleon uważał Państwo Kościelne za swoje lenno i usiłował manipulować Papieżem; w 1808 r. wojska francuskie zajęły Rzym, a w 1809 r. wcielono doczesne państwo Biskupa Rzymu do Francji. Papież potępił "rabusiów spuścizny Piotrowej". 5 lipca 1809 wojska francuskie wywiozły Papieża do Sawony, a następnie do Fontainbleau. Wywierano naciski na Piusa VII, by zrezygnował z Państwa Kościelnego i podporządkoał się całkowicie "cesarzowi" Napoleonowi.

Na Kongresie Wiedeńskim potwierdzono istnienie Państwa Kościelnego. W 1814 Pius VII restytuował Towarzystwo Jezusowe (SJ).

Post tam diuturnitas. List apostolski do biskupa Troyes, Francja, potępiający „wolność wyznania i sumienia" przyznaną przez konstytucję z roku 1814 (Ludwik XVIII).

Nowym źródłem silnego bólu zadanego Naszemu sercu, który przyznajemy, sprawia Nam najwyższą udrękę, przygnębienie i mękę, jest dwudziesty drugi artykuł konstytucji. Nie tylko zezwala się na wolność wyznania i sumienia, by użyć słów samego artykułu, ale obiecuje wsparcie i ochronę tej wolności, oraz sług tego, co nazywa się kultami. Nie ma potrzeby prowadzenia długich rozważań, gdy zwracamy się do takiego biskupa jak Wy, by uświadomić wam jak śmiertelną ranę zadano katolickiej religii we Francji tym artykułem. Przez sam fakt ustanowienia wolności wszystkich kultów bez rozróżnienia, prawda jest pomieszana z błędem, a święta i niepokalana Oblubienica Chrystusa, Kościół, poza którym nie ma zbawienia, zrównany jest z sektami heretyckimi, a nawet z żydowską wiarołomnością. Co więcej, obiecując przychylność i wsparcie sektom heretyków i ich sługom, toleruje się i aprobuje nie tylko ich osoby, ale także ich błędy. Jest to wyraźnie tragiczna i zawsze godna potępienia herezja, którą święty Augustyn wyraził tymi słowy: „Stwierdza ona, że wszyscy heretycy są na właściwej drodze i mówią prawdę, co jest absurdem tak monstrualnym, że nie mogę uwierzyć, aby jakakolwiek sekta rzeczywiście to wyznawała".

Powrót